Dino
Fotografie: Stacii Samidin

Mijn ouders hebben me altijd meegegeven dat ik rechtvaardig moet zijn. Maar op straat lukt dat niet altijd; iedereen staat in het centrum van zijn eigen wereld. Soms escaleert dat idee. Dan kun je andere mensen pijn gaan doen. Je wil die realiteit van je afduwen. Je zorgt dat je jezelf gevoelloos maakt zodat je met jezelf kunt blijven leven. Je wilt je geweten schoonhouden ook al klopt dat niet met wat je gedaan hebt.

Ik heb gewerkt in een gesloten jeugdinstelling. De jongens zagen direct dat ik oprecht ben en verstand van zaken heb; dat je dingen hebt doorleefd. Ze voelen dat. Dan is er direct vertrouwen. Ik denk dat ik de gave heb dat mensen graag bij me in de buurt willen zijn. Ik verzorg graag, wil dat mensen een fijne tijd hebben. Ik leef met ze, begrijp je. In de jeugdinstelling letterlijk: met ze optrekken, dagbesteding verzorgen, samen dingen doen. Dan word je broeders. Als je eenmaal die band hebt, kun je rauw zijn. Wakker maken. Ze weten dan al dat ik het goed met ze voor heb.

Soms moet je gedrag afbreken, letterlijk. Ik laat mensen die ik begeleid weten: ik ga je geen ander beeld voorhouden, ik ga straight met je zijn. Jij mag zelf een keuze maken maar ik maak je wel bewust van de consequenties.

Fotografie: Stacii Samidin
Wat je geeft krijg je altijd uitbetaald. Altijd!

Ik hou van confrontaties die je laten groeien. Toen mijn ouders gingen scheiden heb ik op 11 jarige leeftijd er bewust voor gekozen bij die ouder te gaan wonen die het meest streng was. Ik had behoefte aan coaching. Daardoor heb ik geleerd goed te reflecteren op mezelf.

Mijn vader is één van de mannelijke rolmodellen voor me. En niet alleen om de dingen die hij goed deed. Fouten toegeven, zeggen dat je steken hebt laten vallen en daarmee anderen pijn hebt gedaan, dat is nog veel grootser. Dan kun je gaan helen.

Als ik met jongeren aan de slag ga, wil ik hen op hun niveau spiegelen: hoe kun je een geweten activeren? Die vraag vind ik fascinerend. Bij sommige jongens is het licht uit hun ogen verdwenen, net zombies. Verhard. Ze zijn gedissocieerd. Dat kun je ze niet volledig aanrekenen. Ze hebben dat geweten niet geleerd te activeren of ze hebben het onderdrukt. Gewetenloos zijn kan een overlevingsmechanisme zijn. Het geweten zit er wel. Je kunt het terugbrengen. Door ze te spiegelen, de impact van hun daden invoelbaar te maken. Dat begint voor mij bij liefdevolle confrontatie.

Je moet engelengeduld hebben; maar ik weet dat je krijgt uitbetaald als je geeft. Het komt terug, altijd.

Fotografie: Stacii Samidin

Bij de Credible Messengers opleiding van ADAMAS leer ik veel van de technieken die worden aangereikt. Onlangs bevond ik me plots in een vijandige omgeving. Ik schrok daarvan, dat gebeurt me niet vaak. Ik kon direct werken met ademhalingstechnieken, maar ook met technieken die we hadden geleerd vanuit vechtsport; dat verdedigen en aanvallen een dans is, dat er geen winnaar of verliezers hoeft te zijn, maar je energieën kunt ombuigen. Ik kende dat intuïtief wel maar nu werd het bewust. Dan kun je er nog krachtiger gebruik van maken.

Bij ADAMAS hebben we een geweldig netwerk. Al die verschillende pionnen met al die kwaliteiten, dan kun je een krachtig spel spelen. Ik leer gebruik te maken van dat netwerk. Ik ben gewend om alles zelf te doen en vindt het nogal spannend om het netwerk te raadplegen. Maar nu heb ik geen keuze, ik word uitgenodigd, en ik wil het ook. Dat gaat een heel andere wereld opleveren, niet alleen voor mij, maar ook voor de jongeren met wie we werken.