Ik ben opgegroeid in Zuid-Oost, Ganzenhoef. De jongens daar keken op tegen de oudere jongens die in de criminaliteit zaten. Iedereen was op het slechte pad. Ik had al snel door dat die dingen geen einddoel hadden. Mijn voorbeelden waren de jongens die zich juist niet met criminaliteit bezighielden. Voor mij was het simpel: met een normale baan verdien je net zo veel of meer als in de criminaliteit en je loopt geen risico. Dat vertel ik de jongens nu ook die ik begeleid. Toen ik vijftien was verdiende ik met een normaal baantje 800 euro. Dat was hetzelfde als de jongens die criminaliteit kozen. Soms hadden ze maar 300. Het was onzeker. En ze hadden altijd problemen. Er zijn jongens die grof geld verdienen, maar dat is een enkeling en komt met een hoge prijs.

Ik heb vijf jaar gewerkt in Holendrecht. Rappers hadden daar een belangrijke invloed. Ze brachten de buurt hoog. De buurt bracht een status met zich mee. Iedereen wilde de status hooghouden. Het betekent wat als je zegt, ik kom uit die buurt. Maar dan kun je geen pispaaltje zijn. Dan moet je zelf ook aan die status voldoen, en dat hangt samen met stoer gedrag, met geweld, geld. Ik vertel de jongens dat er altijd een andere keuze is. Ik ga niet zeggen dat hun helden slechte mensen zijn: Het is een goeie gast, maar dat leven wil jij niet.

tatus en snel geld verdienen is nu sowieso een dingetje. En eigen baas zijn, van niemand iets aannemen. Dat heeft met on-line te maken. Er ligt veel druk bij jongens. De voorbeelden van succes hebben allemaal met geld en spullen te maken. Ook vrouwen on-line hebben eisen: Een man moet een vrouw kunnen onderhouden, meenemen op vakanties, cadeautjes, dat soort dingen. Als je twintig bent niet meer thuis wonen, huisje, auto, de hele package. Dat lukt allemaal niet met een normale baan. Dat maakt dat mensen nog sneller in de criminaliteit gaan.

Zoveel jongens die nu in de on-line criminaliteit zitten, skimming. Alsof het een spelletje is. De politie heeft daar nu een speciaal onderzoeksteam op gezet: Game Over. Onder de jongens die gezocht werden zag ik vele bekende gezichten.

Ik vertel de andere kant van het verhaal. Heb genoeg voorbeelden van dichtbij meegemaakt waarbij het goed mis gaat. Doordat ik de jongens in de buurt goed ken, heb ik een ingang bij ze. Dan moet je de jongens laten merken dat ze niet alles weten. Zo zat ik zelf ook altijd in elkaar: ik weet alles al, wat kom jij me nou vertellen.

Als je hun vertrouwen hebt, gaat het makkelijker. Bij de opleiding tot Credible Messenger kwam ik er zelf achter hoe hardnekkig het kan zijn dat je denkt alles te weten. Maar door op een bepaalde manier connectie te maken en feedback te geven kan je daar doorheen breken. Dan kun je een ander bericht meegegeven. En jongeren op een andere keuze brengen.