Marves
Fotografie: Stacii Samidin

Toen ik net begon met jongeren begeleiden herkende ik veel van mezelf in hoe ze zich gedragen. We zitten allemaal vast in patronen, die weer door generaties voor jou aan je worden doorgeven. Om die patronen te doorbreken hebben we vaak iemand anders nodig die je er bewust van maakt. Voor mijzelf waren dat verschillende mensen op verschillende momenten in mijn leven: Een kickbox-trainer, een praktijkbegeleider, Virgil Tevreden, mijn huidige werkgever en mijn moeder hebben allemaal een belangrijke rol gespeeld hierin. Nu wil ik dat weer doorgeven aan de jongeren waar ik mee werk.

Fotografie: Stacii Samidin

Voordat je patronen bij anderen kan doorbreken, moet je die van jezelf doorzien. Een van de trainers bij ADAMAS zei, in plat Amsterdams: er is een ouwehoer in je hoofd, die zegt dat je het niet kan. Dat bleef wel hangen. We hebben allemaal die stem in je hoofd die je tegenhoudt en zegt dat je het niet kan. Pas als je doorhebt dat die stem er is, kun je hem het zwijgen opleggen. Ik had lange tijd het idee vraagtekens of anderen in het werkveld ook zo gedreven zijn om te bereiken met jongeren wat ik met ze wil bereiken. Bij ADAMAS voelde ik voor het eerst, dat kwartje viel al in het eerste weekend: er zijn ook anderen die de onbereikbare jongeren echt willen bereiken, we staan er niet alleen voor.

Ik volg de drill-scene al jaren op de voet. Ik heb het vanuit Chicago naar Londen en toen naar Nederland zien komen. Op sociale media gaat alles veel sneller dan in het nieuws. Je ziet er conflicten oplaaien en uit de hand lopen. Daar speel ik op in. Als er ruzie ontstaat tussen groepen dan zorg ik dat ze elkaar niet tegen het lijf lopen en soms kan er bemiddeld worden om te de-escaleren. Omdat ik goed op de hoogte ben kan ik ook jongeren bewust maken van de gevaren, dat nemen ze van mij aan omdat ik weet waar ik het over heb. Ik ga ze niet doceren, dat helpt niet, maar bevraag ze wel en kan mijn standpunt aan ze uitleggen zodat ze zelf aan het denken gezet worden.

Fotografie: Stacii Samidin

Credible Messengers winnen het vertrouwen van jongeren, die bij ons geen nummer zijn, we spreken hun taal. We hebben geen aanbod waar de jongeren maar in moeten passen, we zien als eerst de persoon waaraan we maatwerk leveren. Als iemand iets doet, kijken we vaak naar zijn gedrag, maar wij proberen daaronder te kijken. Naar de reden dat iemand iets doet. Jongeren met een wapen zijn vooral angstig en voelen zich onveilig. Ze doen het meestal niet om stoer te zijn. Ze zijn nog op zoek naar wie ze zelf daadwerkelijk zijn, daarom schieten ze vaak in een rol, stappen ze in een leefwereld of cultuur, om zich te kunnen identificeren en zich gewaardeerd te voelen in een groep. Niet wetende dat ze eigenlijk op zoek zijn naar zichzelf.

Jongeren zijn bij ons geen nummer; we spreken hun taal.

In activiteiten, met voetbal, muziek, koken, kun je jongeren zichzelf laten tegenkomen. De jongens en meiden waar ik mee werk denken vaak dat ze niets kunnen. Als je geen vertrouwen hebt in jezelf, ga je saboteren, om dat beeld van jezelf te bevestigen. Als je iemand kan laten zien dat hij of zij wel iets kan, met oprechtheid en humor, dan verandert een heel leven. Niet alleen iets binnen de activiteit, maar ook op straat. Als je weet waar je krachten zitten, handel je anders in situaties, omdat je weet wie je bent en niet meer wordt meegesleurd door onzekerheden.