Mohamed

Ik heb een fijne jeugd gehad, kwam niets tekort. Alles ging goed op school, ik was veel buiten aan het spelen. Ik had een talent voor voetbal, was niet lastig voor mijn ouders en had nooit ruzie. Tot ik achttien werd en een andere vriendenkring kreeg. Onze rolmodellen waren de oudere jongens uit de buurt, met dikke auto’s, mooie kleding, die ons wat aandacht gaven. Pientere jongens waren we met lef. We dachten: Ga ik kiezen voor een jarenlange opleiding waarna je een middelmatig salaris gaat verdienen of gaan we voor het snelle pad? Je hoort vaak dat jongeren geleidelijk aan de criminaliteit in worden getrokken. Wij niet, wij gingen van nul naar honderd.

We kienden het perfect uit, hadden snelle auto’s, konden meeluisteren met de politie, hadden de technische kennis om dingen behendig uit te voeren. Hoe we aan de kennis kwamen? Die hangt in bepaalde wijken gewoon in de lucht. Wij wisten hoe we het moesten grijpen. We lazen boeken over scanners en frequenties, onze intelligentie werkte voor ons. We zagen het als een job en waren lange tijd succesvol. Althans, toen zagen we het als succes, nu denk ik: Waar was je mee bezig? De politie wist het op een gegeven moment, maar kon niet zoveel omdat we niet op heterdaad betrapt werden. We hadden het idee dat we mensen belazerden die verzekerd waren, dat niemand eronder leed. We gingen voor het perfecte delict, heel veel geld weghalen zonder trauma, zonder slachtoffers. Een domme gedachte natuurlijk.

Fto: Stacii Samidin

We hadden geld. Maar dan komt het besef: wat moet je ermee? Als ik nu terugkijk: Al het geld wat ik heb verdiend, waar is het gebleven? Ik heb niets meer over van die tijd, ook de dingen niet die ik ervan heb gekocht. Het vervliegt. In de Islam zeggen ze: verboden geld gaat naar verboden zaken. Het verdampt. Op dat moment besef je dat niet; je wilt stoer zijn, terwijl je dat absoluut niet bent.

Ik ben uiteindelijk opgepakt op de dag dat mijn vrouw erachter kwam dat ze zwanger was. Ik moest vier maanden zitten, toen ik voor de rechter kwam werd ik voorwaardelijk vrijgelaten. Ik viel weer terug in het oude leventje, maar het gaf steeds meer spanning en stress. Ik had een kleintje op komst. Toen pas ging ik serieus nadenken: wil ik met deze risico-onderneming bezig blijven? Ik besloot: ik ga gewoon werken. Het boeide me niet waar, al moest ik wc’s schoonmaken. Het salaris interesseerde me ook niet, alles was beter dan dit. Ik werd postbezorger. Binnen een maand was ik hoofdbezorger. En toen teamleider, verantwoordelijk voor meer dan vijftig bezorgers. Bleek dat ik van nature heel goed met een hele diverse groep kon opschieten en er een mooi team van kon maken. Zo ben ik blijven doorgroeien. Pas toen ik stopte met de criminaliteit en ging werken, kon ik iets opbouwen. Ik heb nu twee mooie huizen in Marokko, van geld gekocht wat ik eerlijk heb verdiend.

Er zijn zoveel slimme jongeren die toch in de criminaliteit belanden. Ik wil ze laten zien dat ze die eigenschappen ook legaal en positief kunnen inzetten.

Vanuit die ervaring groeide de wens om iets met jongeren te doen. Er zijn zoveel slimme jongeren die toch in de criminaliteit belanden. Ik wil ze laten zien dat ze die eigenschappen ook legaal en positief kunnen inzetten. Ik zag een item op televisie over de credible messengers en dacht: daar moet ik bij zijn. Ik heb veel opgestoken tijdens de opleiding, en het bevestigde tegelijkertijd wat ik al wist: Dat mensen altijd belangrijker zijn dan doelen. En als je mensen vooropzet, behaal je onbewust ook nog eens je doel. Ik heb er een prachtig netwerk bij gekregen, met zoveel verschillende invalshoeken om jongeren te helpen. Ik wil zelf een soort bemiddelingsbureau beginnen, om jongeren aan een baan te helpen. Werk is een afleiding. Als je niks doet, ga je je vervelen, dan kom je in aanraking met anderen die zich vervelen en zo ontstaan rare plannetjes. In een baan ontwikkel je een ritme en een gevoel van betekenis, dat houdt jongeren van de straat.