De straat is mijn vader, dat is een van mijn nummers. Zo is het gegaan: ik ben niet opgevoed door een vader maar door de straat. De meest jongens waarmee ik ben opgegroeid zijn de criminaliteit in gegaan. Ik dacht: Ik word ook crimineel. Ik voelde me afgesloten van de maatschappij. De maatschappij wilde mij niet en ik de maatschappij niet.

Ik wilde net als mijn vrienden ook de criminaliteit in. Met hen mee als ze op pad gingen. Zij waren een paar jaartjes ouder dan ik. Ze wilden niet dat ik meeging: Rocks, ga jij maar naar huis, man, muziek maken, en dan kreeg ik wat geld van ze toegestopt. De jongens schoven me ook wat geld toe voor apparatuur. Zo kon ik me als artiest ontwikkelen.

Muziek is mijn redding geweest. Als ik naar 2PAC luisterde, dan voelde ik, die begrijpt ons 100%. Hij vertelt over ons. Hij was iemand om op terug te vallen.

Ik begon met een simpele computer te samplen, brandde mijn eerste CD’s, maakte stickers. Er was een producer in me geïnteresseerd die me bij een platenmaatschappij wilde onderbrengen. Toen dat niet doorging, haakte hij ook af. Een van die oudere vrienden van me, zei toen: Wat betekent dat eigenlijk, een platenmaatschappij? Wat doen die? Kunnen we dat niet zelf oprichten? Twee dagen later was THC Recordz geboren. Het mooie van die vriend is dat hij zei: Dit is jouw kindje, jij krijgt 52%, en ik als investeerder 48%, jij moet altijd de baas kunnen blijven. Daar ben ik hem heel dankbaar voor.

Meer talenten uit Tuindorp sloten zich bij THC Recordz aan. We kregen bekendheid. We werden ook gevraagd als ambassadeur voor Johan Cruyff Foundation en Amnesty Internationaal. Toen is mijn interesse gewekt om iets terug te doen, met name voor jongeren die net als ik van de straat zijn.

Wat ik jongens kan meegeven is mijn life story. Veel van de jongens met wie ik opgroeide en die geld hebben gemaakt met inbraken en dealen, zijn stuk gegaan: verslaafd geraakt. Junkies. Het geld waar ze achter aan zaten heeft ze niet gelukkig gemaakt. Het geluk zit niet in geld maar in passie.

Rap is een super middel. Waar zit iemand met zijn hoofd? De eerste paar keer wil ik zien: Wat beweegt jou, wat houd je bezig en wat vind je interessant? Vaak zie je jongens eerst stoere teksten maken. En na twee, drie keer, begin je al dingetjes te zien die kenmerkend zijn voor die persoon. Dan ga ik vragen stellen. Hoe zit dat precies? Waarom wil je daarover rappen? Als iemand open staat, dan ga ik onderwerpen neerleggen. Als een jongere bijvoorbeeld moeilijk ligt met zijn moeder of vader, dan laat ik ze naar muziek luisteren. Dear Mama van 2Pac of De straat is mijn vader. En dan zelf iets maken. Wat komt eruit als jij over je moeder gaat schrijven? Dan ga je ineens veranderingen zien, zonder dat je analyseert. De muziek is leidend, begrijp je. De beat vertelt iemands verhaal.

Ik gebruik de aanpak zoals we die bij Credible Messengers leren: Ik, Wij, Wijk, Wereld. Eerst over de jongeren zelf alles te weten komen, dan: hoe hij zit met ouders en anderen die dicht bij hem staan, en dan zo de cirkel verder uitbreiden.

Wat ik mooi vond aan de opleiding tot Credible Messenger, is dat je leert hoe je met middelen als sport of muziek veel over een jongeren te weten kunt komen, en hoe je die middelen kunt inzetten om gedrag te veranderen.

Ik begrijp de jongens waarmee ik werk. Ik kom uit een vergelijkbare situatie. Ik heb me verder ontwikkeld. Ik ben daar niet blijven hangen. Die mogelijkheid wil ik ook voor de jongens bij ADAMAS mogelijk maken.