Ik heb een turbulente jeugd gehad. Er was huiselijk geweld. Later in relaties kwam ik in dezelfde situaties terecht. Vanaf mijn zestiende ging het goed mis. Ik wist dat ik moest veranderen. Vanaf mijn eenentwintigste kreeg ik een wake-up call. Ik heb alles omgegooid. Andere vrienden, afscheid genomen van alles wat met criminaliteit en negativiteit te maken had. Ik wilde mentaal en fysiek fit worden: eerst begrijpen hoe mijn trauma’s doorwerkten in mijn leven om er iets aan te kunnen veranderen. Hoe kan het dat ik thuis agressie heb meegemaakt en weer opnieuw opzoek? Dat lijkt zo tegenstrijdig. Maar het was bekend, het voelde op een vreemde manier vertrouwd. En ik had het gevoel: ik ben nu ouder, ik kan hiermee dealen. Ik heb dit onder de knie. Alsof je de situatie van vroeger weer opnieuw herbeleeft met het idee dat je je nu wel staande kunt houden en daarmee het verleden alsnog kunt helen.

Bij de meiden die ik begeleid herken ik dit patroon. Iedereen zit in zijn eigen journey. Maar ik kan ze schetsen wat er kan gebeuren als ze dezelfde weg blijven lopen. Je maakt ze alerter, bewuster, je loopt als het ware al een stuk met ze voorruit. Daardoor kunnen ze andere keuzes gaan maken. Ik maak ook een toekomstbeeld met ze. Dat heeft mij geholpen. Door eenentwintig jaar diepe shit, had ik altijd een bepaald plaatje in mijn hoofd gehad. Een beeld van mezelf in een andere, betere situatie. Dat was iets om voor te vechten, om me eruit te vechten.

Het is niet makkelijk om door alles heen te blijven geloven in een versie van jezelf die gelukkiger is en in een betere situatie zit. Maar daar zijn wij als Credible Messengers voor, om de jongeren daarin te begeleiden. Ik wil voor meiden een voorbeeld zijn: niet als een perfect plaatje, maar dat je kunt transformeren ook al denk je dat je aan de grond zit. Dat gaat niet zomaar. Je moet het serieus nemen, het gaat in stappen

Na mijn korte tijd in de jeugdgevangenis heb ik 7 jaar gewerkt bij McDonalds, het Casino en Hunkemöller, van assistent tot uiteindelijk manager. Een tijdje leefde ik in twee werelden. En baantje overdag en dan ‘s avonds terug in de ‘chaos’ van het straatleven. Ik begrijp jongeren die los willen komen van de criminaliteit, maar nog in die tussenwereld zitten. De jongeren daarin begeleiden, dat is essentieel. Als je in een chaotische omgeving leeft en bent opgegroeid is het bedrijfsleven best lastig om in te functioneren. Het gaf mij geen voldoening.

Als je het straatleven getransformeerd hebt, dan wil je iets betekenen voor anderen. Dat kan ik nu bij ADAMAS. Ik ben een van de begeleiders op de vrijdagavond, waar we met jongeren koken en aan de eettafel gesprekken met elkaar hebben waar ik zelf als jongere behoefte aan had: gesprekken die je confronteren, die je wakker schudden, die ervoor zorgen dat je een versie van jezelf wordt die je lief kunt hebben.