Aranka
Van jongs af aan ben ik geïnteresseerd geweest in wat maakt dat mensen van elkaar kunnen verschillen. Waarom jij en ik op dezelfde plek kunnen zijn en schijnbaar hetzelfde meemaken maar er toch heel anders op reageren? En welke rol speelt je omgeving of opvoeding daarin? Ik ben psychologie gaan studeren om daar meer inzicht in te krijgen, maar uiteindelijk ook om mezelf beter te begrijpen. Ik kwam na mijn studie in de verslavingszorg terecht, maar kwam er al snel achter dat ik niet het geduld had voor lange behandelingen, dat ik meer actiegericht te werk wilde gaan.
Fotografie: Stacii Samidin
Eén positief rolmodel kan het verschil maken. Daarom is dit netwerk zo belangrijk, omdat daar altijd die ene persoon wel bij zit.

Afgelopen vijf jaar werk ik als procesregisseur voor het Actiecentrum Veiligheid en Zorg, in een team waar alle vastgelopen buikpijnzaken terecht komen. Bij elke casus probeer ik samen met de betrokken instanties te kijken wat er nodig is om weer beweging te creëren en maatwerk te bieden. Ik zie daar hoe mensen verstrikt kunnen raken in het systeem omdat je daar de routes niet kent. Of we overvragen mensen door via drang en dwang hulpverlening op te leggen zonder eerst verbinding te maken. Je moet behandeld worden, wordt er dan gezegd. Vervolgens herkennen ze zich niet in de diagnose. Even naar de psycholoog gaan is vaak best een ding. Er ligt veel nadruk op wat iemand niet kan en nooit op wat je wel kan. Ook zie ik hoe instanties te veel langs elkaar heen werken en niet doen wat nodig is om jongeren een toekomstperspectief te bieden.

Veel mensen hebben daardoor faalervaringen met het systeem. Daarom is het belangrijk om te zeggen wat je doet en te doen wat je zegt. En dat je verbinding maakt, investeert in de relatie. Als je oprecht en transparant bent sla je de plank niet snel mis. Als je jezelf bent voelt je gesprekspartner dat. Dan kunnen we een gezamenlijk vertrekpunt bepalen en kan ik laten zien wat wel haalbaar is en wat niet. Vanuit mijn werk probeer ik de ultieme voorwaarden te creëren zodat jongeren hun kans kunnen pakken, maar ik kan het niet voor je gaan doen.

Fotografie: Stacii Samidin

Wat me bij ADAMAS opviel is dat iedere Credible Messenger zelf ook iemand heeft gehad die ze verder heeft geholpen, die er altijd voor ze was. Dat één positief rolmodel het verschil kan maken. Daarom is dit netwerk zo belangrijk, omdat daar altijd die ene persoon wel bij zit.

Laten we de nadruk leggen op wat ons bindt in plaats van wat ons scheidt, samen staan we sterker. De overheid gaat nooit de taal van de straat spreken en vice versa. Beleid wordt soms gemaakt vanachter een bureau, zonder gevoel voor wat er op de straat gebeurt, daarin is het contact met de Credible Messengers essentieel. Maar Credible Messengers hebben ook het systeem nodig, om de brug te maken, om ook daar mogelijkheden te creëren voor jongeren. Bij ADAMAS komen straat en systeem bij elkaar.