Faouzi
Ik begeleid jongeren preventief maar ook forensische jongeren. Ik ben mentor bij ADAMAS en verzorg er ook gastcolleges. Mijn motto is dat je nooit dankbaarheid van jongeren moet terugverwachten. De jongeren waarmee we werken hebben zo’n complexe achtergrond, dat kun je niet verwachten. Ik vind wat ik voor ze doe ook niet iets uitzonderlijks, maar heel normaal – de energie om dit werk te blijven doen zit in de dankbaarheid die ik zelf voel als ik een band met de jongens opbouw.
Foto: Stacii Samidin

Ik werkte voorheen in de zakenwereld. Toen ik een transitie wilde maken belde een oud-collega die in de zorg zat. Zo ben ik erin gerold. Ik kende de taal van de straat goed; opgegroeid in Osdorp met vrienden die af en toe wel iets uithaalden. Toch was het toen heel anders dan nu. Er was meer respect voor anderen. Als je werd aangesproken door een leraar of door politie, dan nam je wat aan, was je niet gepikeerd en uit op wraak. Dat gebeurt nu wel. En niet alleen op de persoon, de hele omgeving van iemand waar je een conflict mee hebt, moet het ontgelden. Dat is zorgwekkend. Misschien gek om te zeggen; maar het komt naar mijn gevoel door een gebrek aan organisatie. Het onderlinge wantrouwen is groter geworden, iedereen denkt dat hij leider is en duldt geen tegenspraak. We hebben de afgelopen jaren gezien tot welke gewelddadigheden dat kan leiden.

Als ik jongeren begeleid sta ik naast ze en blijf naast ze staan, juist als ze vallen. Ik ben er niet om resultaat af te vinken maar om een band op te bouwen waar resultaat het gevolg van is. Dat lukt alleen als je een onderscheid weet te maken tussen wat iemand doet en wie iemand is. Ik val ze nooit af op wie ze zijn, wel op wat ze soms uitvreten. Als ze op zaterdagavond bellen, neem ik op. Dan weet ik: ze bellen niet zomaar. Ze hebben hulp nodig. Als ze bij een buurthuis zitten, als ze ergens terecht kunnen, laten ze vaak een heel ander gedrag zien na sluitingstijd. Juist dan moet ik beschikbaar zijn.

Ik heb geleerd te accepteren dat het niet altijd lukt om iemand succesvol te begeleiden. Afstand nemen, loslaten, dat is ook een krachtige interventie. Iemand zegt fuck you, ik heb niets aan je, dat is prima zeg ik, tegelijk blijf ik aardig zodat ze weten dat ik beschikbaar blijf. Dan word je ook aantrekkelijk voor ze; komen ze bij je terug. Succes zit heel vaak in de kunst van geduld.

Fotografie: Stacii Samidin
Loslaten, dat is ook een krachtige interventie.

Af en toe moet je ook de confrontatie aan durven gaan. Ik werd een keer verrot gescholden en ook mijn moeder, voor een ziekte waar ze aan overleden was. Ik wist dat de moeder van die jongen diezelfde ziekte had. Hij was met een groep; ik haalde hem eruit, dat is altijd tricky. Ik vertelde wat het met me deed… kwetsbaar durven zijn. Toen brak die jongens zelf: wat er thuis gebeurde kon hij niet aan en had hij op mij afgereageerd. Je moet in dit werk dingen niet persoonlijk nemen. Jongeren projecteren hun woede en frustratie vaak op diegene bij wie ze zich het meest vertrouwd voelen. Daarvoor moet je de dynamieken van de straat kennen, anders raak je al snel opgebrand.

De Credible Messengers kennen die dynamieken. Ik ben ervan overtuigd dat zij een wezenlijke meerwaarde voor Amsterdam gaan vormen. Binnen de organisatie waarin ik werk gaan we met Credible Messengers samenwerken. Een van de jongeren die net het opleidingstraject bij ADAMAS heeft gedaan, en die ik al jarenlang ken, zag ik zo krachtig veranderen dat ik hem meteen een baan heb aangeboden. Met dat soort mensen wil je werken: zij die daadwerkelijk het verschil op straat gaan maken.