Minchenu
Ik werk met jongeren in detentie en in mijn wijk Nieuw-West. Ik werk met creatieve technieken om een gesprek op gang te brengen die direct naar de kern gaat, in het hart raakt. Ik richt me niet op destructief gedrag, maar op iemands potentie. Het destructieve lost daarin op.
Fotografie: Stacii Samidin

Ik heb al heel vroeg een rechtvaardigheidsgevoel ontwikkeld. Ik werd gepest op school. Dat deed pijn. De pestkoppen hadden helemaal niet door wat ze ermee aanrichten. Eerst reageerde ik vanuit woede: dat gaat me nooit meer overkomen - en ik nam het ook op voor anderen die onderdrukt werden. Soms ging ik op de vuist met stoere gasten. Maar steeds vaker zag ik het verhaal erachter. Dat als je in de knoop zit met pijn en woede, je anderen daarmee gaat opzadelen. Gedrag heeft een betekenis. Ook destructief gedrag: ik ben erin geïnteresseerd die betekenis te leren kennen. Dan verander je gedrag ook duurzaam.

Ik ben al jong gaan werken voor een stichting: ik wilde verder gaan dan chillen. Ik wilde onmenselijkheid bestrijden met menselijkheid. Ik had ene paart kamertje in die stichting: gesprekken voeren, tot de kern komen, raken in het hart, zodat je een pad kunt kiezen van heling: voor jezelf en anderen. Ik bouw snel een band op. Uit enthousiasme wil ik mensen verder helpen. Het gevaar bestaat dat ze het dan voor mij gaan doen. In het begin is dat niet erg: dan ben ik hun externe geweten. Maar na verloop van tijd leer ik ze te onthechten, zodat ze niet afhankelijk van mij worden en ik ze kan doorverwijzen naar anderen hulpverleners die hen weer verder kunnen helpen.

Fotografie: Stacii Samidin

Dat kamertje toen bij de stichting, dat heb ik nog steeds. Nu in Nieuw West. Ik werk op afspraak, maar de jongens in de buurt komen soms ook spontaan bij me langs. Het is een ‘thuis’; je kunt het er over je kwetsbaarheden hebben. De jongens hebben al zoveel hulpverleners gehad. Ik ga iets met ze doen en dan komt het gesprek vanzelf. Presentatietechnieken, storytelling, en dan reflecteren, zodat ze inzicht krijgen waar hun gedrag vandaan komt en hoe ze de toekomst in het heden weer in eigen handen kunnen nemen. Ik richt me niet op destructief gedrag, dat gedrag zie ik wel, maar ik leg eerst de nadruk om wat iemand in potentie kan zijn. Het destructieve lost daarin op.

Ik werk ook in detentie. Als vrouw tussen flinke jongens. Dan word je soms uitgedaagd. Veel mannen kennen maar twee omgangsvormen met vrouwen: om te versieren voor seks of als familie. Dat spel met versieren smoor ik met een grapje. Dan word ik al snel hun grote zus.
Hoe vaak ik niet te horen krijg van jongens die vastzitten of ik contact wil leggen met familieleden. Ze hebben zichzelf al opgegeven maar willen voorkomen dat hun geliefden hetzelfde pad gaan belopen. Als je het over gebrek aan empathie hebt…
Ik schrik soms hoe in media jongeren met wie ik werk worden neergezet. Bijvoorbeeld als er rellen zijn. Idioten worden ze dan genoemd. Totaal geen inleving. Je gaat voorbij aan de pijn die onder het gedrag ligt en daardoor mis je de oplossing. Over dat soort dingen heb ik het in mijn projecten ook: hoe ga je met beeldvorming om en wat doet dat met je?
Vertrekpunt is wel: hoe kun je de ander en jezelf zo min mogelijk schade aandoen.

Fotografie: Stacii Samidin

De Credible Messengers van ADAMAS vind ik fantastisch. Het gaat veel verder dan ervaringsdeskundigheid. Zoveel verschillende energieën, en allemaal met de juiste intentie onbegrepen jongeren te helpen. Eén grote liefdevolle familie. Wie wil daar nou geen onderdeel van uitmaken?