Robin
Ik verzorg de intakes voor de Credible Messengers opleiding, begeleid de trainingen en interview voor ADAMAS-media de experts waarmee we samenwerken.
Foto: Stacii Samidin

Ik ben opgegroeid met een vader die het label manisch-depressief kreeg; je plakt daarmee een hele lading aan betekenissen op iemand. Ik maakte me daar zelf ook schuldig aan: mijn vader was depressief of gek, afhankelijk waar zijn geest naar uitsloeg. Zelf moest ik ‘normaal’ zijn, zonder te beseffen dat ook daar consequenties aan verbonden zijn. Pas veel later ben ik gaan begrijpen dat onder ieder label een verhaal zit, met allerlei gevoelens: woede, frustratie, verdriet en angst. Daarover in gesprek gaan, verandert het beeld van wie iemand is totaal en daarmee de relatie. Dan kunnen we ons weer verhouden tot elkaar als mens.

Als journalist en schrijver ben ik geïnteresseerd in de verhalen die ons losweken van het hokje waarin we geplaatst zijn. Daar los van komen kan een bevrijding zijn. Maar het gevaar bestaat dat je je vervolgens met dat verhaal gaat identificeren. Dat je daarin opgesloten raakt en alsnog niet vrij bent. Hoe kun je jouw verhaal vertellen en daarmee jezelf en anderen laten bewegen? Die vraag vind ik fascinerend.

Foto: Stacii Samidin

Een jaar of acht geleden deed ik mee aan Your Lab, de stichting waar ik nu zelf mede-leiding aan geef en waarmee we samen met de gemeente Amsterdam het project ADAMAS hebben vormgeven. Ik liep tegen dingen aan. Als ik presentaties moest geven had ik het gevoel dat ik doodging. Waar had dat mee te maken? Ik stuitte op trauma’s uit mijn verleden. Ogen op ons gezin gericht, die naar mijn gevoel een oordeel over de situatie hadden. Ik had onbewust besloten me nooit meer bloot te stellen aan zulke blikken. Ik wilde het negatief van de gekte zijn: zo normaal en onzichtbaar mogelijk. Maar zo kun je niet leven en zeker niet op een podium staan.

Dat idee van normaal zijn, had zich niet alleen in mijn hoofd maar ook in mijn lichaam vastgebeten. Trauma’s trekken daar een spoor, en daar kom je niet alleen met praten vanaf. Bij Your Lab hebben we allerlei technieken ontwikkeld waarbij je lichamelijk ervaart hoe je oude verhalen in beweging kunt brengen. Die kennis en ervaringen zetten we nu in bij ADAMAS.

Trauma’s trekken een spoor in je lichaam, daar kom je niet alleen met praten vanaf.

Bij ADAMAS doe ik de selectie van de Credible Messengers: ik doe de intake-gesprekken met mogelijke deelnemers, wil achter hun motivatie komen en een groep samenstellen die zo divers mogelijk is, zodat we van elkaars verhalen kunnen leren. Ik begeleid samen met André de trainingen en ik faciliteer de projecten die we doen met bijvoorbeeld politie of justitie. Wat ik daar mooi aan vind is dat je vaak begint met verhalen die elkaar uitsluiten, die tegenover elkaar staan. In beide standpunten zit iets, maar kun je die standpunten ook loslaten om samen tot iets nieuws te komen? Daarin zitten zoveel processen: eerst je frustratie kunnen uiten, zelfreflectie, luisteren naar anderen en je in hen verplaatsen, en dan vervolgens de moed en het creatieve vermogen om je verhaal te herzien zodat de ander er ook plaats in kan hebben. Met dat soort processen maken we grote stappen, brengen we straat en systeem bij elkaar, en maken we de verhalen die daar leven zo ruim en bewegelijk, dat er een hele wereld in past.